آرمین هاشمزاده، تهیهکننده بازی «رشتههای سرنوشت» از استودیو دانگیمز، نبود یک جامعه منسجم بازیسازی و حمایت مالی پایدار را از موانع جدی صنعت بازی دانست و گفت: فضای بازیسازی در ایران جزیرهای است و نوعی مرکزگرایی در تهران وجود دارد که این اتفاق به تیمهای بازیساز در شهرستانها آسیب میزند.
آرمین هاشمزاده، تهیهکننده بازی «رشتههای سرنوشت» از مجموعه «دان» در حاشیه رویداد «هفته بازی ایران؛ هفتخوان» در گفتوگو با روابط عمومی بنیاد ملی بازیهای رایانهای، اظهار کرد: بازی firva (رشتههای سرنوشت) حدود دو سال است وارد مرحله تولید شده و در سبک اکشن، دارک و فانتزی توسعه پیدا کرده است. البته بازی دارای راوی داستانی است و شخصیت اصلی با گذشتهای تلخ و حس پشیمانی، در مسیر انتقام قرار دارد.
او با اشاره به اینکه در حال حاضر تمرکز تیم دان روی تکمیل همین پروژه (رشتههای سرنوشت) است و تلاش داریم تا پایان خردادماه بازی را منتشر کنیم، ادامه داد: انتشار اولیه این بازی در پلتفرم استیم خواهد بود و تصمیم برای عرضه گسترده بعد از بررسی بازخوردها گرفته میشود.
هاشمزاده در ادامه این گفتوگو درباره چالشهای ورود بازی به بازارهای خارجی نیز گفت: به نظر میرسد اگر در حوزه بازیسازی ارتباط یا واسطهای خارج از کشور نداشته باشیم، عملاً حضور در بازار جهانی بسیار سخت میشود. از طرف دیگر، بازیساز ایرانی شانس دیدهشدن کمتری دارد، در حالیکه تیمهایی از کشورهای دیگر دسترسی بیشتری به نمایشگاهها و ناشران دارند.
وی با در ادامه کمبود حمایتهای مالی را از دیگر چالشهای بازیسازان عنوان کرد و گفت: بازی رشتههای سرنوشتساز نیز با سرمایه داخلی مجموعه تولید شده و از این نظر چالش مستقیمی نداشته، اما مشکل اصلی صنعت بازی ایران، نبود حمایت پایدار است. حال آنکه بسیاری از تیمها پیش از رسیدن به درآمد پایدار شکست میخورند و از چرخه خارج میشوند.
این تهیهکننده بازی در بخش دیگری با اشاره به ماهیت بازار PC و استیم توضیح داد: سه ماه اول انتشار حیاتی است و ممکن است یکسوم تا دوسوم درآمد کل بازی در همین بازه تأمین شود. ما هدفگذاری واقعبینانهای داریم و اگر بتوانیم ۱۰ هزار نسخه از بازی را بفروشیم، بسیار راضی خواهیم بود.
هاشمزاده در بخش دیگری از سخنان، نبود یک جامعه منسجم بازیسازی را از موانع جدی صنعت دانست و گفت: فضای بازیسازی در ایران جزیرهای است و نوعی مرکزگرایی در تهران وجود دارد که این اتفاق به تیمهای بازیساز در شهرستانها آسیب میزند. همکاری میان استودیوها نیز محدود است و جلسات و تعاملات حرفهای کافی شکل نگرفته است.
