او با تأکید بر اینکه ایران می‌توانست امروز جایگاه متفاوتی در صنعت جهانی بازی‌سازی داشته باشد، ادامه داد: ما باید امروز حرف‌های زیادی برای گفتن در صنعت بازی دنیا می‌داشتیم؛ می‌توانستیم در بازارهای بین‌المللی سهم جدی داشته باشیم. اما دیر تشخیص دادنِ اهمیت این حوزه و دیر وارد شدن به حمایت مؤثر از صنعتی که اتفاقا به‌موقع در کشور شکل گرفته بود، باعث شد یکی از فرصت‌های طلایی‌مان را از دست بدهیم؛ فرصتی که می‌توانست به یکی از برگ‌های برنده کشور تبدیل شود.

 

بهفرراد با اشاره به تحولات کشورهای منطقه در حوزه بازی‌های افزود: کشورهای اطراف ما که چندان هم سابقه طولانی در این حوزه ندارند، امروز هدف‌گذاری فروش ۷۵۰ میلیون دلاری سالانه برای صنعت بازی خود انجام داده‌اند و به آن نزدیک شده‌اند. برخی کشورها زمانی که بازی‌سازی در ایران آغاز شد، اساسا صنعتی در این حوزه نداشتند یا بسیار ضعیف بودند؛ اما امروز با سیاست‌گذاری جدی، به بازیگران قابل توجهی تبدیل شده‌اند. در حالی که در ایران، با وجود استعدادهای درخشان و تولید آثار درجه‌یک، بازی بیشتر به چشم یک سرگرمی و شوخی دیده شد تا یک صنعت راهبردی.

 

 

او با اشاره به شرایط اجتماعی کشور ادامه داد: بدیهی است که مسائل مهم‌تری وجود دارد؛ کشور ما در مقاطع مختلف با چالش‌های جدی مواجه بوده و هست. جامعه در سوگ از دست دادن فرزندانش نشسته، مسائل معیشتی و اولویت‌های حیاتی مطرح است. اما در همین شرایط هم نباید فراموش کنیم صنعتی که می‌تواند حال مردم را بهتر کند، صنعتی که مصرف آن از بسیاری رسانه‌های بصری دیگر بالاتر است و تأثیرگذاری عمیقی دارد، «بازی» است که نیازمند توجه است.

 

او در بخش دیگری از سخنانش به مسئله سرمایه‌گذاری اشاره کرد و ادامه داد: اگر مجموع حمایت‌های یک‌سال همه صندوق‌ها و دستگاه‌ها از صنعت بازی را کنار هم بگذاریم، به اندازه قیمت یک خودروی لوکس هم نمی‌شود؛ حتی به اندازه یک واحد آپارتمان ۱۰۰ متری در یکی از خیابان‌های بالاشهر تهران هم نیست. با چنین ارقامی نمی‌توان انتظار داشت صنعت شکل بگیرد و در بازار جهانی حرفی برای گفتن داشته باشد. در حالی که استودیوهای مشابه ما در کشورهای دیگر، ماهانه از محل بازی درآمدهای میلیون‌دلاری برای اقتصاد کشورشان ایجاد می‌کنند.

 

او با یادآوری فضای پرامید سال‌های گذشته اظهار کرد: در جشنواره‌های قدیمی‌تر که در همین سالن برگزار می‌شد، وقتی به طبقات مختلف نگاه می‌کردیم، موجی از امید و انگیزه دیده می‌شد. امروز آن شور و انرژی کمرنگ‌تر شده است؛ در حالی که بچه‌های این حوزه با وجود همه محدودیت‌ها، با کمترین توقع و بیشترین کیفیت کار می‌کنند و ظرفیت تحول دارند؛ فقط کافی است جدی گرفته شوند.

 

بهفرراد با انتقاد از رویکرد سلبریتی‌محور در برخی حوزه‌های فرهنگی تصریح کرد: حوزه‌های دیگر هم مهم‌اند، اما به‌محض آنکه سلبریتی‌محور می‌شوند، در رأس دیده‌شدن و هزینه‌کرد قرار می‌گیرند. حوزه بازی با وجود شروع طلایی و رشد اولیه مناسب، امروز در معرض خطر است. اگر مسئولان این مسئله را جدی نگیرند، ممکن است یکی از سرمایه‌های ملی ما از دست برود در حالی که این استودیوها سرمایه‌های کشورند.

 

او در پایان با تأکید بر لزوم حمایت ساختاری از صنعت بازی‌سازی گفت: این صنعت نیاز به سرمایه‌گذاری مالی، حمایت رسانه‌ای، ایجاد موقعیت برای دانشجویان علاقه‌مند، تقویت آموزش تخصصی و برنامه‌ریزی هوشمند دارد؛ همان‌گونه که در ترکیه و کشورهای حوزه خلیج فارس شاهد آن هستیم. آن کشورها با سیاست‌گذاری دقیق، در حال تولید صدها محصول و تثبیت جایگاه خود هستند. ما می‌توانستیم بسیار جلوتر باشیم؛ با این حال همین داشته‌های فعلی هم کم نیست. اگر همین‌ها را هم دریابیم، می‌توانند به مزیت جدی کشور تبدیل شوند. ما با تمام انگیزه و امید ایستاده‌ایم و کار می‌کنیم. اما این مسیر، یک کار گروهی است. اگر اراده‌ای جدی در سطح سیاست‌گذاری شکل نگیرد، توان بخش خصوصی به‌تنهایی کافی نخواهد بود. در حالی که این سرمایه بزرگ، در سکوت و با تکیه بر نیروی جوان ایرانی، همچنان در حال تولید و جذب مخاطبان گسترده است.